EYJAPRESTURINN, SEM FÉKK "einn skólastjóra".

 

 

 

Lýður Brynjólfsson skólastjóri Iðnskóla Vestmannaeyja.

 

 

 

 

 

 

Á árunum áður, 

 

þegar ég var ungur maður,  lærði ég húsasmíði hjá vini mínum og

 

skólabróður,  Kristni Baldvinssyni.

 

Þá varð ég eins og lög og reglur mæla fyrir,   að vera í bóknámi einnig,  sem fram fór

 

hér í Iðnskólanum í Eyjum.

 

Skólastjóri skólans var  Lýður Brynjólfsson,  sá öðlings maður og frábæri kennari,

 

alltaf jafn þægilegur og góður í umgengni,   innan sem utan skólans.

 

 

 

Fleiri voru við kennslu í skólanum og má þar til telja,  Björn Sv. Björnsson sonur

 

fyrsta forseta lýðveldisins.

 

Björn bjó hér í Eyjum ásamt konu sinni í nokkurn tíma.

 

Bók kom út á sínum tíma,

 

sem fjallaði um ævi Björns og hans tíma erlendis fyrir

 

fyrri heimsstyrjöldina,  en hann var  hallur undir nasismann á uppgangstíma

 

þeirra, 

 

og vann fyrir þá.

 

Í bókinni segir,

 

að faðir hans hafi tekið af honum loforð eftir stríð,  að ræða aldrei um fortíð sína

 

við nokkurn mann.

 

 

Ég sem  þessar línur rita,  spurði Björn, "en þá var bókin ekki komin út",  þá er við

 

drukkum dús í útskriftar slútti Iðnskólans á sínum tíma,

  hvað hæft væri í orðrómi  þess efnis,

 

að hann hefði starfað fyrir Nasista.

 

Þá leit hann á mig alvarlegur í bragði,  stóð uppúr stólnum sem hann sat á,  mælti

 

ekki orð og fór.

 

 

 

Prestur var meðal kennara skólans,  en  ekki naut ég leiðsagnar hans í mínu námi.

 

 Lýður skólastjóri, 

 

sagði mér frá smá atviki og hafði gaman af,  þar sem þessi ágæti

 

klerkur kom við sögu.

 

Tildrög sögunnar voru,  að skólastjórinn bjó svo vel stundum,  að eiga metal,  sem 

 

hann blandaði  sjálfur  og kallaði,  "skólastjóra" bragmikinn og sterkan drykk og gaf þá

 

vildarvinum, 

 

að bragða á.

 

 

Nú varð prestur þeirra forréttinda aðnjótandi,  að fá að smakka,

 

"einn skólastjóra."

 

Prestur dreypir á og þykir harla gott, en í þann mund hringir bjallan inn í næsta tíma,

 

svo presturinn skellir í sig restinni úr glasinu.

 

Stendur upp hvatlega  og ætlar út úr skrifstofunni.

 

Ekki vildi nú betur til en svo,  að prestur gengur á hurðarvegginn,  og varð af feiknar

 

skellur,

 

ekki kannski síst fyrir það,  að sálusorgarinn var vel í holdum.

 

 

 

Eigi varð presti meint af, 

 

en skólastjóranum var mikið skemmt .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

GLEÐILEGT FYRIR OKKUR HÉR Í EYJUM. ?

 

 

 

 

 

 

Fróðlegt verður að fylgjast með næsta pistli bæjarstjórans hér í

 

Eyjum,

 

  um þetta nýjasta framtaki ríkisins til uppbyggingar á eðlilegari ferðum

 

á milli lands og Eyja.

 

Ekki er hægt annað en vera ánægður og glaður yfir þessu útspili

 

ríkisstjórnarinnar,

 

  sem á án efa eftir að verða,

 

til mikilla hagsbóta fyrir alla landsmenn.

 

 

Ný ferja kemur 2015

HÆGRA ER AÐ PASSA HUNDRAÐ FLÆR Á HÖRÐU SKINNI, EN PÍKUR TVÆR Á PALLI INNI

 

 

 

Séra Hjálmar áleit sér skylt að líta eftir siðferði hjúa sinna.

 

Var það einkum á vetrum,  sem hann sá það framkvæmanlegt.

 

Í því skyni hafði hann við og við farið eftirlitsferðir eftir að allir voru gengnir til náða

 

og búið var að slökkva ljósið.

 

Þreifaði  prestur þá vandlega um rúmin,  ef skeð gæti,  að einhverjir hefðu fært sig

 

saman,  sem ekki voru vanir að byggja sömu rekkju. -

 

 

 

Kolsvarta vetrarnótt eina fór séra Hjálmar að líta eftir í baðstofunni.

 

Hann fetaði sig áfram meðfram stokkunum að vanda.

 

Hann hafði grun um,  að samdráttur væri með ungum manni,  sem þar var og einni

 

stúlkunni  á bænum - og fyrir það varð hann að komast.

 

Hann gekk því fyrst rakleitt að þessu ákveðna rúmi og tók að rannsaka það

 

gaumgæfilega. - Jú það var ekki um að villast,  ekki hvíldi hann einn!

 

Presti var svo mikið um,  að hann tautaði stundarhátt fyrir munni sér:

 

"Öldungis vissa,  lambið mitt!

 

Hér eru fleiri en eiga að vera."

 

Ofan við vinnumanninn fann hann svo greinilega fyrir öðrum rekkjunaut og ýtti við

 

honum allharkalega í því skyni að vekja hana og láta þau vorkennast.

 

 

 

Fyrr  en varði rauk hún upp úr rúminu og beit prestinn svo í hendina,  að hann gekk

 

með hana reifaða lengi á eftir.

 

En hér var ekki hægt um vik með eftirmálin,  því að sú,  sem svaf ofan við

 

vinnumanninn var engin af griðkonum prests,

 

heldur smalatíkin hans.

 

 

Hafði strákur hugsað presti þegjandi þörfina og ætlað sér að venja hann af þessu

 

næturskrölti .

 

Tók hann því tíkina upp í rúmið,  því að hann vissi,  að hún var grimm og glefsaði

 

gjarnan til annarra,  ef henni leist þeir eiga það skilið.

 

 

 

Við þennan hrekk lét séra Hjálmar sér segjast,  að hann lét alveg af að gæta

 

heimafólks  síns.  -  Haft var eftir Hjálmari presti þetta:

 

 

"Hægra er að passa hundrað flær á hörðu skinni, en píkur tvær á palli inni."

 

 

 

PRESTAR, HÉR OG ÞAR.

 

 

 

Séra Sigurjón Þ. Árnason prestur hér í Eyjum
frá 1924-1944.
Ég,  bloggari síðunnar var skírður af þessum ágæta
presti,  árið 1943.

 

 

 

 

 

Prestar og störf þeirra hafa ávallt frá aldaöðli,

 

verið í umræðunni.

 

Margir af þessum körlum voru sumir nokkuð sérstæðir persónuleikar,

 

og hafa um þá spunnist  sögur og sagnir,

 

sumar lognar en aðrar sannar.

 

Einn slíkur klerkur var uppi fyrir góðlega hálfri annarri öld síðan og bjó á Hallormsstað

 

og hét,  

 

Hjálmar Guðmundsson og var mjög öðruvísi en fólk flest.

 

Honum er lýst sem svo:

 

 

Hjálmar var meðalmaður á hæð,  þrekinn og allur jafnbolur,  herðabreiður, hálsstuttur

 

og höfuðstór.

 

Nefið þunnt,  augun stór og gráleit.

 

Ekkert vara eða vangaskegg en dálítið á hökunni,  hafði úlfgrátt lubbahár,

 

 

þykktog gróft,  er stóð oft sitt í hverja áttina,

 

því ekki greiddi hann sér hversdagslega.

 

Hann var gáfaður vel og hafði einkum gott næmi og minni.

 

Hann var ofsabráður í lund,  en rann fljótt reiðin.

 

Skáldmæltur var hann vel.

 

Hann hafði dillandi lipran róm,  tónaði skemmtilega fyrir altari,  og var þá svipmikill

 

 

í öllum messuskrúða.

 

Oftast predikaði hann blaðalaust.

 

 

 

 

Sagan segir,  að séra Hjálmar hafi eitt sinn beint þeirri spurningu til barnanna,

 

er hann spurði þau á kirkjugólfi,

 

hvað þau héldu að þyrfti margar kálfsróur til að ná upp í himininn.

 

Í fyrstu svaraði ekkert barnanna,  þar til minnsti drengurinn í hópnum sagði:

 

Ekki nema eina - ef hún er nógu löng.

 

Þá varð prestur glaður við,  klappaði drengnum á kollinn og sagði:

 

Viturlega svarað hjá þér,  lambið mitt!

 

Þú ættir það skilið að þér væri einhver sómi sýndur,  helst að þú værir settur til

 

mennta.

 

Fylgdi það sögunni,  að  prestur hafi tekið drenginn á heimilið og kennt honum

 

eitthvað til bókar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

APAEÐLI. ?

 

 

 

 

 

 

 

Fyrir 35 árum, 

 

reit Þorsteinn Þ. Víglundsson skólastjóri grein í Blik, sem var hugleiðing

 

hans,

 

eftir heimsókn í dýragarð erlendis.

 

 

 

Þá,

 

er hann stóð fyrir framan apabúr kom maður þar og  tróð appelsínu inná milli

 

járngrindanna í búrinu.

 .

Karlapinn tók ávöxtinn og krufði til mergjar .

 

Sýgur úr appelsínunni  og fleygir síðan ræksninu til konunnar sinnar,  sem reynir að

 

njóta leifanna eftir föngum.

 

 

 

 

Eftir þetta sjónarspil í apabúrinu verður ÞÞV. hugsað yfir í mannheima.

 

 

Það erum við, 

 

tvífættu karldýrin,  sem í rauninni stjórnum veröldinni.

 

Hvað veldur öllum hörmungunum í þeim stjórnarleik ? - Sérgæskan, eigingirnin,

 

ágirndin og ofbeldishneigðin eru undirrætur allra styrjalda,  hryðjuverka og hörmunga,

 

sem yfir mennina dynja á þessari jörð.

 

 

 

 

Eiginleikar karlapans í dýragarðinum koma þar berlega í ljós,  aðeins í margfalt ríkara

 

mæli,  ferlegra sjónarspil,  sökum meira vits og meiri tækni til hryðjuverka,

 

manndrápa og gjöreyðingar.

 

 

 

Hversu margt heimilið fer ekki í rúst og hjónabandið út um þúfur sökum eigingirni og

 

sjálfselsku,  heimilisföðursins, 

 

þega húsbóndinn hyggur sig njóta best safans úr

 

ávexti lífsins og tilverunnar,  með því að neyta áfengis nær því um hverja helgi,

 

og beitir þá, 

 

konu og börn ofbeldi og kúgun?

 

 

Finnum við ekki þarna apaeðlið í undirrótunum,  og apinn þessi er jafn blindur í sjálfs

 

síns sök og karlapinn í dýragarðinum.

 

 

Hvað er svo hlutskipti eiginkonunnar og barna,

 

annað en tægjurnar,  rytjurnar af ávextinum,

 

hratið,  

 

safalaus tilveran ?

 

 

 

 

HETJAN, ALBERT.

 

 

 

ALBERT,   hinn  hugrakki.

 

 

 

 

Stundum kemur mér í hug,

 

frásögn Þórbergs úr bókinni "Steinarnir tala",

 

af hundinum á Hala.

 

Hann var sagður góður hundur,

 

en var hengdur vegna elli og flegið af honum skinnið.

 

Hræinu var kastað undir lítið rof,  vestan við túnið.

 

 

Ég horfði á það árum saman af stéttinni.

 

Það leiddi mig til þankabrota um dauðann og vanþakklæti heimsins.

 

 

 

 

 

Einmitt þetta, 

 

hvernig samfélagið kemur fram við þá sem minna mega sín,

 

ellilífeyrisþega,  öryrkja og sjúklinga,  sem mega láta sér að góðu það sem í þá

 

er hent.

 

Þetta er ekki ný saga,  því ávallt hefur það verið svo í gegnum tíðina,

 

að þeir sem ekki geta borið hönd fyrir höfuð sér,  mega éta það sem úti frýs.

 

 

Þessvegna dáist ég að honum Albert,  sem með mótmælasvelti vill sýna stjórnvöldum

 

 

að nú sé nóg komið af vanþakklæti og yfirgangi í garð þeirra,

 

sem eiga undir högg að sækja.   

 

 

Sorglegt að fara þurfi þessa leið

GLEÐILEGT NÝTT ÁR ALLIR, NÆR OG FJÆR.

 

 

 

Vestmannaeyjar veita brauð,
vaskri alþýðunni,
ríkissjóði rétta auð,
af rausn úr sjókistunni. 

  Halldór Kolbeins.

 

 

 

 

 

Þegar litið er um  öxl yfir nýliðið ár,

 

hefur það verið öðrum þræði,  nokkuð erfitt fyrir mig,  en þó haft sínar björtu hliðar,

 

eins og gengur.

 

Við getum lært bæði af góðri og slæmri reynslu.

 

Fyrir mig sem kominn er fast að sjötugu og gengið í gegnum þá eldraun,

 

sem samfylgdin við Bakkus konung hefur verið mér og fjölskyldu minni í

 

gegnum árin og ekki hvað síst núna seinnihluta þessa árs,

 

er ég bara nokkuð brattur og mun halda áfram göngu minni í trú, von og kærleika

 

á því nýbyrjaða ári sem er innan seilingar.

 

 

Að lokum langar mig að senda öllu mínu fólki nær og fjær gleðilegt nýtt ár, einnig

 

vinum mínum í AA, 

 

svo og þeim félögum mínum í endurhæfingu minni núna í október og nóvember,  s.l.

Þeim sem hafa komið hér inná bloggið mitt og vinnufélögum á bókasafninu,

 

ríkisstjórninni og bæjarsjórninni hér í Eyjum,  og ekki hvað síst,

 

öllum stuðningsmönnum ÍBV og auðvitað liðinu sjálfum,

 

fyrir frábært fótboltaár.

 

 

Sjáumst og heyrumst glöð og hress á nýja árinu,

 

2012.

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

Það snjóar af kappi í Vestmannaeyjum.

 

 

 

Gleðileg jól.

Nýfallinn jólasnjór í borginni

KLING, KLING KISTAN TÓM ?

 

 

 

Fyrir tæpu ári síðan var þessi ágæti maður staddur á Florída og naut
sólar og þess,  að vera í 20# hita innan um appelsínutrén.

 

 

 

Því set ég þessa mynd hér inn að ofan,  af þeirri einföldu ástæðu,  að vera hérna

 

heima í Vestm.eyjum þessa daganna er algjör andstaða við appelsínuilm og

 

 snjóleysið í USA,   um síðustu áramót.

 

Það er ekki ætlunin að vera með þessum línum mínum  neikvæður og leiðinlegur,

 

því hefi ég ekki efni á,

 

en leyfi mér samt,

 

að minnast á ástandið hér á götum bæjarins,  og ekki hvað síst

 

gangstéttar okkar góða bæjar.

 

 

 

Því meiri furðu vekur það,  að allar fjárhagstölur sýna það einmitt núna,

 

að Vestmannaeyjabær stendur aldrei betur að vígi en einmitt í dag.

 

 Örlítill sandur hér og þar ætti,  fjandakornið ekki að gera útaf við fjárhagsstöðuna,

 

eða hvað ?

 

Ég skora á bæjaryfirvöld á að taka sig saman í andlitinu og gera eitthvað til að

 

minnka hættuna á slysum,  sem óhjákvæmilega verða vegna hálkunar.

 

 

 

 

Datt í hug kvæðið eftir Davíð Stefánsson  vegna tregðu bæjarins að gera götur og

 

gangstéttar hæfar til yfirferðar fyrir bæjarbúa..

 Kvæðið heitir ,

 

Nirfillinn:

 

 

 

Kling, kling.

 

Kistan tóm.

 

Gleðja sig við gullsins hljóm.

 

Safna aurum.  Aura spara.

 

 

 

Kling, kling.

 

Kistan hálf.

 

Kistan - hún er sálin sjálf.

 

 

 

Kling, kling.

 

Kistan full.

 

He, he ... Ormagull.

 

Kistan var af guði gjörð.

 

Grafa í jörð.

 

Grafa í jörð.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

AÐ TALA TÆPITUNGULAUST.

 

 

 

Faðir minn,  hann Sigurjón Sigurðsson bifreiðarstjóri
íklæðist hér prestshempunni hans séra Halldór Kolbeins.
Trúmaður var Sjonni ekki mikill,  en því meiri jafnaðarmaður.

 

 

 

 

Einn var sá prestur á síðustu öld,  sem hneykslaði lýðinn með skrifum sínum.

 

Honum var engin launung á því,  að hann væri jafnaðarmaður og setti fram á prenti

 

ýmisslegt, 

 

sem fékk góðborgara samtíma hans,  til að  útskúfa bæði manninum og það sem hann

 

setti á þrykk.

 

 

Hérna kemur sná sýnishorn af skrifum hans:

 

 

Ennfremur kennir kirkjan,  að helgasti og þýðingarmesti atburður veraldarsögunnar

 

hafi verið sá,  þegar Jesús frá Nasaret var líflátinn,  og sérstaklega var það heppilegt,

 

að hann skyldi vera krossfestur.

 

 

Krossfestingin er ein sú kvalafyllsta og svívirðilegasta aðferð,  sem heimskúgararnir

 

hafa fundið upp til að pína lífið úr hetjum þeim,

 

sem hafið hafa baráttu fyrir frelsi alþýðunnar.

 

Krossinn,  sem Jesús var negldur á,  er sama eðlis og bálið,  sem Húss var brenndur á,

 

og rafmagnsstólar nútímanns.

 

 

 

Guði sé lof fyrir krossinn,  kennir presturinn börnunum að segja.

 

Í þeim orðum felst lofsöngur til guðs fyrir svívirðilegustu morð- og píslartæki

 

kúgandi yfirstéttar.

 

 

Og guði sé lof fyrir dauða Jesús,  segja prestarnir ennfremur.

 

Í því felst lofsöngur til guðs frá hjarta auðvaldsins fyrir það,  að brautryðjendurnir

 

í frelsisbaráttu alþýðunnar skuli vera teknir af lífi.

 

 

 

Í sambandi við það að presturinn reynir að vekja tilbeiðslu barnsins gagnvart þessum

 

helgidómum,  þá innrætir hann því ákveðnar skoðanir og út frá þeim ákveðnar

 

siðareglur.

 

Höfuðatriðið er það,  að þau trúa á guð og feli honum allan sinn hag.

 

 

Og þeim er lagt það mjög á hjarta,  að þau eigi að vera góð,  og með því er það

 

sérstaklega meint,

 

að þau eigi með þolinmæði,  að bera sérhvað það,  sem á þau er lagt,

 

því allt er það frá guð.